Komunikacja jako występ. Perspektywa badawcza Ervinga Goffmana" to kompleksowe opracowanie dotyczące teorii i podejścia badawczego Ervinga Goffmana do socjologii. Głównym celem pracy jest analiza komunikacji jako występu opartego na badaniach Goffmana.
Praca ta składa się z dwóch głównych części. W pierwszej omawiane są podstawowe aspekty metody badawczej Goffmana, takie jak komunikacja, kultura, społeczeństwo i występ. Omówienie tych kwestii umożliwia zrozumienie, jak Goffman postrzegał komunikację jako występ teatralny, gdzie aktorzy odgrywają role na scenie społecznej.
Druga część pracy skupia się na teoriach Goffmana, zwłaszcza na jego teorii dramaturgicznej. Ta teoria opisuje interakcje społeczne jako spektakl teatralny, gdzie każdy człowiek odgrywa wyznaczoną mu rolę, a całe społeczeństwo jest sceną.
Spis treści
Wstęp
Rozdział 1. Kluczowe elementy perspektywy goffmanowskiej
1.1 Komunikacja
1.2 Kultura
1.3 Społeczeństwo
1.4 Występ
Rozdział 2. Opis koncepcji Ervinga Goffmana
2.1 Teoria dramaturgiczna
2.2 Człowiek w teatrze życia codziennego
2.2.1 Ludzkie zachowania społeczne
2.2.2 Mechanizmy ludzkich działań
2.2.3 Świat jako teatr
Rozdział 3. Dalsze losy koncepcji Goffmana
3.1 Odbiór koncepcji
3.2 Zwolennicy i krytycy
3.3 Wykorzystanie koncepcji Goffmana
Zakończenie
Cel pracy i główne zagadnienia
Głównym celem pracy jest analiza komunikacji w kategorii występu w oparciu o perspektywę badawczą Ervinga Goffmana. Autor stara się odpowiedzieć na pytanie, w jaki sposób jednostki konstruują swoje role społeczne, by wywierać pożądany wpływ w interakcjach z innymi aktorami.
- Metafora teatru jako narzędzie opisu życia codziennego i interakcji społecznych.
- Teoria dramaturgiczna: rola sceny, kulis i dekoracji w procesie budowania fasady społecznej.
- Mechanizmy kontroli wrażeń oraz sterowania informacją w relacjach twarzą w twarz.
- Analiza odbioru twórczości Goffmana w środowisku socjologicznym oraz jego wpływ na pedagogikę resocjalizacyjną.
Auszug z książki
1.1 Komunikacja
Filozofia zakłada, że komunikacja i procesy komunikowania się, czy też inaczej mówiąc, porozumiewania się odnoszą się wyłącznie do człowieka oraz ludzkiego świata natury społeczno-kulturalnej. Komunikacja jest jednym z aspektów wymiany informacji, przy czym proces ten odnosi się do człowieka, który funkcjonuje w określonej strukturze społecznej. Poza wymianą informacji, komunikacja odnosi się też do innych obszarów życia społecznego. Komunikacja międzyludzka, czy tez interpersonalna polega na różnego rodzaju interakcjach między ludźmi.
Nadmienić tutaj należy, że komunikacja nie zamyka się wyłącznie w pojęciu komunikacji językowej, dla przykładu zwierzęta porozumiewają się ze sobą za pomocą pewnych znaków. Tak więc, według niektórych definicji, komunikacja nie jest wyłączną domeną człowieka. Nie zawsze wymaga też interakcji, może bowiem odbywać się na płaszczyźnie komunikacji jednostki ze sobą, na przykład za pomocą pamiętnika. W takim ujęciu komunikacja opiera się na modelu transmisyjnym, którego wyznacznikiem jest fakt, że treść komunikatu transmitowana jest od nadawcy do odbiorcy, z wykorzystaniem kodu. Jeżeli figura nadawcy i odbiorcy ma charakter abstrakcyjny, jako te zmienne występować mogą w zasadzie wszelkie podmioty, na przykład pszczoły, komputery, elektrony, a nawet planety. Wszystkie te podmioty bowiem transmitują jakieś dane, podlegają więc komunikacji.
Podsumowanie głównych rozdziałów
Wstęp: Przedstawia tło teoretyczne pracy, koncentrując się na koncepcji "Człowieka w teatrze życia codziennego" jako kluczowego elementu socjologii Ervinga Goffmana.
Rozdział 1. Kluczowe elementy perspektywy goffmanowskiej: Analizuje fundamenty podejścia Goffmana, takie jak komunikacja, kultura, społeczeństwo oraz sam występ.
Rozdział 2. Opis koncepcji Ervinga Goffmana: Szczegółowo omawia teorię dramaturgiczną i mechanizmy rządzące życiem społecznym postrzeganym jako ciąg przedstawień realizowanych na scenie.
Rozdział 3. Dalsze losy koncepcji Goffmana: Badanie historycznego i współczesnego odbioru pracy Goffmana, w tym jej adaptacji w innych dziedzinach, takich jak pedagogika resocjalizacyjna.
Słowa kluczowe
socjologia, Erving Goffman, interakcjonizm symboliczny, teoria dramaturgiczna, występ, fasada, komunikacja, społeczeństwo, kultura, rola społeczna, destygmatyzacja, pedagogika resocjalizacyjna, scena, kulisy, interakcja społeczna
Najczęściej zadawane pytania
Jaki jest główny temat pracy?
Praca poświęcona jest analizie socjologicznej koncepcji Ervinga Goffmana, ze szczególnym uwzględnieniem jego teorii teatru życia codziennego.
Jakie są centralne zagadnienia?
Do najważniejszych kwestii należą definicje występu, fasady, sceny i kulis oraz sposoby ich wykorzystania przez jednostkę w interakcjach.
Jakie jest główne pytanie badawcze?
Praca stara się wyjaśnić, jak jednostki wykorzystują techniki teatralne i autoprezentację, aby wywierać wpływ na innych członków społeczeństwa.
Jaka metodologia została użyta?
Autor wykorzystuje metody jakościowe, analizując dorobek socjologiczny Goffmana i zestawiając go z teoriami z zakresu np. pedagogiki resocjalizacyjnej.
Co jest głównym przedmiotem analizy w części teoretycznej?
Głównym przedmiotem jest "teoria dramaturgiczna", która tłumaczy, jak ludzie "odgrywają" narzucone im przez sytuację społeczną role.
Jakie są kluczowe pojęcia użyte w publikacji?
Kluczowe pojęcia to: "występ", "fasada", "scena", "kulisy", "interakcja" oraz "autoprezentacja".
W jaki sposób Goffman tłumaczy "cynizm" wobec roli?
Autor wskazuje, że cynizm jest sposobem na zachowanie dystansu do odgrywanej roli, kiedy jednostka nie identyfikuje się z przekazem, który musi prezentować publiczności.
Jak autor łączy teorię Goffmana z resocjalizacją?
Autor argumentuje, że techniki dramaturgiczne mogą być użyte w pracy z osobami wykluczonymi (np. nieletnimi), aby poprzez destygmatyzację i zmianę ról pomóc im wykreować nową tożsamość społecznie pożądaną.
- Arbeit zitieren
- Grażyna Sielicka (Autor:in), 2016, Komunikacja jako występ: Dogłębne spojrzenie na metody badawcze i teorię dramaturgiczną Ervinga Goffmana, München, GRIN Verlag, https://www.grin.com/document/1372755
