[PL] Przedmiotem niniejszej pracy są współczesne pozostałości naziemnych konstrukcji arkadowych starożytnych akweduktów w mieście Rzym. Pod uwagę zostały wzięte akwedukty, które wybudowano w latach 312 p.n.e. – 226 n.e. Celem pracy jest przedstawienie stanu zachowania i zagospodarowania pozostałości naziemnych arkad, po których biegły akwedukty na terenie miasta Rzymu w zestawieniu z ich stanem pierwotnym w oparciu o opracowania oraz własne badania. Praca przedstawia charakterystykę wszystkich jedenastu głównych wodociągów miasta Rzymu z uwzględnieniem uproszczonej trasy ich przebiegu, jej długości i specyfiki, fundatorów, celu lub przyczyn powstania, ewentualnych remontów i modyfikacji oraz ilości dystrybuowanej wody i procentowego udziału beneficjentów. Informacje te stanowią podstawę do analizy współczesnych pozostałości akweduktów w granicach administracyjnych miasta Rzym wraz z dokładnym opisem trasy ich przebiegu uzupełnionym ikonografią współczesną i historyczną.
[EN]
This dissertation aims to present a short history of each of eleven aqueducts that fed the ancient (up to modern) city of Rome with attention to such detail as their course and its length, motive for construction, their founders, renovations or modifications and the volume of water delivered to the city, further redistributed to meet constantly increasing needs and serve specific purposes. The aqueducts depicted in this paper were built between 312 BC - 226 AD with contemporary remains of their aboveground arcade structures being the focus of attention of it.
Spis treści
1. Wstęp
2. Rozdział I:
Akwedukty Rzymu
2.1. Aqua Appia
2.2. Anio Vetus
2.3. Aqua Marcia
2.4. Aqua Tepula
2.5. Aqua Iulia
2.6. Aqua Virgo
2.7. Aqua Alsietina
2.8. Aqua Claudia
2.9. Anio Novus
2.10. Aqua Traiana
2.11. Aqua Alexandrina
3. Rozdział II:
Akwedukty po upadku Cesarstwa
3. Rozdział II:
Współczesne pozostałości w przestrzeni miejskiej Rzymu
3.1. Wewnątrz murów miejskich – centrum Rzymu
3.2. Poza centrum miasta
4. Zakończenie
5. Bibliografia
Cel pracy i główne tematy
Celem niniejszej pracy jest szczegółowe przedstawienie stanu zachowania oraz zagospodarowania pozostałości naziemnych konstrukcji arkadowych starożytnych akweduktów w Rzymie, poprzez zestawienie ich pierwotnego wyglądu i funkcji z obecną formą w tkance miejskiej.
- Chronologia i technologia budowy jedenastu głównych akweduktów Rzymu.
- Rola wodociągów w średniowiecznej i nowożytnej historii Rzymu.
- Analiza terenowa i wizualna pozostałości akweduktów w centrum i na przedmieściach miasta.
- Wpływ działań wojennych, urbanistyki oraz konserwacji na przetrwanie struktur antycznych.
- Potencjał edukacyjny i turystyczny rzymskich zabytków hydrotechnicznych.
Auszug z książki
2.3. Aqua Marcia
Następny akwedukt w Rzymie powstał dopiero po 130 latach od ukończenia budowy Anio Vetus. Na tak długą przerwę w budowie wodociągów złożyło się kilka czynników, w tym głównie obciążenia finansowe spowodowane wojnami punickimi, które znacząco wpłynęły na zmianę hierarchii wydatkowania pieniędzy publicznych, a także prywatne interesy poszczególnych patrycjuszy kolidujące z planami budowy wodociągów30. Dopiero w latach 144-140 p.n.e. pretor Kwintus Marcjusz Rex otrzymał od senatu zadanie naprawy dwóch istniejących, ale już zniszczonych, przeciekających i do tego okradanych akweduktów rzymskich, tj. Aqua Appia i Anio Vetus31 oraz budowy nowego, większego i bardziej wydajnego wodociągu, który zaspokoiłby zapotrzebowanie na wodę w mieście. W tym celu zostały mu przyznane fundusze w wysokości 180 000 000 sestercji (pochodzące głównie z łupów po wojnach punickich) i dodatkowo senat wyraził zgodę na przedłużenie o rok jego kadencji32.
Akwedukt Aqua Marcia brał swój początek ze źródeł w górnej części doliny rzeki Aniene poniżej Agosta33. Biernacka-Lubańska wymienia trzy źródła tego wodociągu dołączone do niego w różnych okresach: pierwotne – w okolicy rzeki Aniene poniżej Arsoli, drugie – zbudowane przez Augusta Aqua Augusta i trzecie, najmłodsze, dołączone za czasów Karakalli – Fons Antoninianus34. W czasach późniejszych akwedukt wielokrotnie był przebudowywany i otrzymywał nowe odnogi, jednak w czasie swojej budowy posiadał pojedynczy kanał.
Zestawienie podsumowań rozdziałów
1. Wstęp: Wstęp definiuje zakres badań nad naziemnymi pozostałościami arkadowymi starożytnych akweduktów w Rzymie i uzasadnia wybór tematu ze względu na dostępność badawczą obiektów.
2. Rozdział I: Akwedukty Rzymu: Rozdział przedstawia chronologiczny opis powstania, przebiegu oraz parametrów technicznych jedenastu starożytnych wodociągów zasilających Rzym.
3. Rozdział II: Akwedukty po upadku Cesarstwa: Rozdział omawia historyczne losy wodociągów w średniowieczu i czasach nowożytnych, wskazując na ich znaczenie dla Kościoła oraz procesy renowacji i przekształceń.
3. Rozdział II: Współczesne pozostałości w przestrzeni miejskiej Rzymu: Rozdział analizuje obecny stan zachowania ruin akweduktów, dzieląc je na obiekty wewnątrz murów miejskich oraz lepiej zachowane fragmenty na przedmieściach.
4. Zakończenie: Podsumowanie wskazuje na zmianę podejścia do zabytków hydrotechnicznych w Rzymie, od ich dewastacji w przeszłości po współczesną rolę w promocji miasta i turystyce.
Słowa kluczowe
akwedukty, Rzym, hydrotechnika, starożytność, budownictwo, arkady, historia, konserwacja, archeologia, zaopatrzenie w wodę, urbanistyka, dziedzictwo kulturowe, infrastruktura, Frontinus, zabytki.
Häufig gestellte Fragen
O czym traktuje ta publikacja?
Praca poświęcona jest współczesnym pozostałościom starożytnych naziemnych konstrukcji arkadowych akweduktów w Rzymie i ich funkcjonowaniu w tkance miejskiej.
Jakie są główne obszary tematyczne pracy?
Książka obejmuje historię budowy akweduktów w epoce antycznej, ich późniejszą rolę w średniowieczu oraz współczesną ocenę stanu zachowania poszczególnych obiektów.
Co stanowi główną oś badawczą pracy?
Głównym celem jest zestawienie stanu pierwotnego akweduktów, opisanego w źródłach antycznych, z ich obecnym stanem oraz sposobem adaptacji do współczesnej przestrzeni miasta.
Z jakich metod badawczych korzysta autorka?
Autorka stosuje analizę źródeł pisanych, opracowań naukowych, materiałów ikonograficznych (m.in. ryciny Piranesiego) oraz przeprowadza badania terenowe z wykorzystaniem danych satelitarnych.
Czego dotyczy główna część książki?
Główna część zawiera szczegółowe opisy jedenastu akweduktów oraz analizę ich pozostałości podzieloną na obiekty wewnątrz murów miejskich i te znajdujące się na współczesnych przedmieściach.
Jakimi słowami kluczowymi można scharakteryzować tę pracę?
Pracę definiują takie pojęcia jak: rzymskie akwedukty, inżynieria starożytna, konserwacja zabytków, urbanistyka Rzymu oraz dziedzictwo hydrotechniczne.
Dlaczego akwedukty na przedmieściach zachowały się lepiej niż te w centrum?
Tereny przedmieść długo pozostawały niezabudowane, co uchroniło arkady przed rozbiórką na materiał budowlany, w przeciwieństwie do centrum Rzymu, gdzie ruiny ustępowały pola nowej zabudowie.
Jaką rolę odegrał papież Hadrian I w historii akweduktów?
Papież Hadrian I zainicjował kluczowe remonty sieci wodociągowej w VIII wieku, aby zaopatrzyć Bazylikę św. Piotra oraz prawobrzeżne dzielnice miasta w wodę, co miało wymiar zarówno praktyczny, jak i polityczny.
- Quote paper
- Iwona Feier (Author), 2020, Starozytne akwedukty we wspólczesnym Rzymie, Munich, GRIN Verlag, https://www.grin.com/document/934226
