Jednym z najbardziej niestabilnych i wybuchowych regionów kryzysowych świata jest dziś bez wątpienia Bliski Wschód. Rozpoczęcie konfliktu na Bliskim Wschodzie datuje się najpóźniej na rok 1948, kiedy to utworzono państwo Izrael. Do dnia dzisiejszego nie osiągnięto żadnego rozwiązania tego konfliktu mimo wielu prób mediacji ze strony międzynarodowej. W latach dziewięćdziesiątych ubiegłego wieku podejmowano wiele inicjatyw, służących rozwiązaniu konfliktu bliskowschodniego. Najważniejsze z tych inicjatyw to postanowienia konferencji w Madrycie z 1991 r., oświadczenie z Oslo z 1993 r. oraz spotkanie przewodniczącego OWP Yasira Arafata z premierem Izraela Edhudem Barakiem z 2000 roku, do którego doszło z inicjatywy Billa Clintona w Camp David. Podczas spotkań w Madrycie i Oslo osiągnięto pierwsze zadawalające wyniki, jednak spotkanie, które przeszło do historii jako Camp David II , zakończyło się raczej fiaskiem i nie przyczyniło się w żaden sposób do odprężenia. Po spotkaniu tym nastąpiła wręcz eskalacja konfliktu, we wrześniu roku 2000 ogłoszono intifadę Al-Aksa, a od tego czasu aż po dzień dzisiejszy dialog między stronami konfliktu jest niemal niemożliwy. Klimat polityczny w regionie determinowany jest przez wzajemne obwinianie się oraz nieufność zarówno po stronie izraelskiej jak i palestyńskiej. Najnowsze wydarzenia, a w szczególności wojna w Libanie, która miała miejsce w roku 2006, oraz faktyczny podział terytoriów Autonomii Palestyńskiej na strefy wpływów Fatah i Hamas oraz coraz częściej i wyraźniej artykułowane groźby z Teheranu pod adresem Izraela doprowadziły do dalszego pogorszenia i tak już trudnej sytuacji.
Ta fundamentalna utrata zaufania między stronami konfliktu może być załagodzona wyłącznie przez zaangażowanie polityczne stron trzecich. W takiej sytuacji niezbędne jest długotrwałe zaangażowanie międzynarodowe, które to zaangażowanie stanowiłoby otwarcie politycznej perspektywy dla obu stron oraz gwarancję faktycznego przełożenia planów w czyny. Jednak dalej trudno się oprzeć wrażeniu, że utrzymująca się przemoc i wszechobecny język wojny sprawiają, iż wszelkie próby załagodzenia konfliktu są bezskuteczne. Interwencja stron trzecich, która jest nieunikniona, wymaga zatem nowych pomysłów, które nie ograniczałyby się jedynie do zajmowania stanowiska pośredników.
Spis treści
1. Wprowadzenie
2. Wspólnie, ale każdy w swoim imieniu
3. Stan obecny i perspektywy na przyszłość
Cel pracy i główne zagadnienia
Niniejsza praca ma na celu analizę zaangażowania Unii Europejskiej w konflikt na Bliskim Wschodzie, badając ewolucję jej polityki oraz świadomość wpływu, jaki wspólnota może wywierać na proces pokojowy w tym regionie.
- Rola Wspólnej Polityki Zagranicznej i Bezpieczeństwa UE w regionie.
- Mechanizmy Partnerstwa Europejsko-Śródziemnomorskiego oraz Europejskiej Polityki Sąsiedztwa.
- Wpływ historycznych uwarunkowań na zróżnicowane stanowiska państw członkowskich.
- Znaczenie pomocy finansowej w relacjach z Autonomią Palestyńską.
- Analiza działań UE w sytuacjach kryzysowych, w tym konfliktu w Libanie.
Auszug z książki
Wprowadzenie
Jednym z najbardziej niestabilnych i wybuchowych regionów kryzysowych świata jest dziś bez wątpienia Bliski Wschód. Rozpoczęcie konfliktu na Bliskim Wschodzie datuje się najpóźniej na rok 1948, kiedy to utworzono państwo Izrael. Do dnia dzisiejszego nie osiągnięto żadnego rozwiązania tego konfliktu mimo wielu prób mediacji ze strony międzynarodowej. W latach dziewięćdziesiątych ubiegłego wieku podejmowano wiele inicjatyw, służących rozwiązaniu konfliktu bliskowschodniego.
Klimat polityczny w regionie determinowany jest przez wzajemne obwinianie się oraz nieufność zarówno po stronie izraelskiej jak i palestyńskiej. Najnowsze wydarzenia, a w szczególności wojna w Libanie, która miała miejsce w roku 2006, oraz faktyczny podział terytoriów Autonomii Palestyńskiej na strefy wpływów Fatah i Hamas oraz coraz częściej i wyraźniej artykułowane groźby z Teheranu pod adresem Izraela doprowadziły do dalszego pogorszenia i tak już trudnej sytuacji.
Ta fundamentalna utrata zaufania między stronami konfliktu może być załagodzona wyłącznie przez zaangażowanie polityczne stron trzecich. W takiej sytuacji niezbędne jest długotrwałe zaangażowanie międzynarodowe, które to zaangażowanie stanowiłoby otwarcie politycznej perspektywy dla obu stron oraz gwarancję faktycznego przełożenia planów w czyny. Jednak dalej trudno się oprzeć wrażeniu, że utrzymująca się przemoc i wszechobecny język wojny sprawiają, iż wszelkie próby załagodzenia konfliktu są bezskuteczne. Interwencja stron trzecich, która jest nieunikniona, wymaga zatem nowych pomysłów, które nie ograniczałyby się jedynie do zajmowania stanowiska pośredników.
Podsumowanie rozdziałów
1. Wprowadzenie: Rozdział przedstawia historyczne tło konfliktu na Bliskim Wschodzie oraz konieczność zewnętrznego zaangażowania politycznego w obliczu narastającej nieufności między stronami.
2. Wspólnie, ale każdy w swoim imieniu: Autor analizuje instytucjonalne instrumenty UE, takie jak WPZiB i Partnerstwo Europejsko-Śródziemnomorskie, oraz wyzwania wynikające z rozbieżnych interesów państw członkowskich.
3. Stan obecny i perspektywy na przyszłość: Część ta opisuje współczesne kryzysy, w tym rolę Hamasu i konflikt w Libanie, oceniając dotychczasową skuteczność UE jako gracza politycznego.
Słowa kluczowe
Unia Europejska, Bliski Wschód, konflikt izraelsko-palestyński, Wspólna Polityka Zagraniczna i Bezpieczeństwa, proces pokojowy, Autonomia Palestyńska, Hamas, Fatah, Partnerstwo Europejsko-Śródziemnomorskie, dyplomacja, bezpieczeństwo międzynarodowe, terroryzm, stabilizacja regionu.
Często zadawane pytania
O czym traktuje ta publikacja?
Praca poświęcona jest analizie roli Unii Europejskiej w procesie pokojowym na Bliskim Wschodzie oraz ewolucji jej polityki wobec tamtejszego konfliktu.
Jakie są główne obszary badawcze pracy?
Główne tematy to wykorzystanie instrumentów WPZiB, znaczenie pomocy finansowej dla regionu oraz dyplomatyczne wyzwania wynikające z podziałów wewnątrz Unii.
Jaki jest główny cel autora?
Celem jest scharakteryzowanie polityki UE na Bliskim Wschodzie i ocena jej zdolności do odegrania znaczącej roli politycznej, wykraczającej poza wsparcie gospodarcze.
Jaką metodę badawczą przyjęto w opracowaniu?
Praca opiera się na analizie dokumentów unijnych, deklaracji oraz przeglądzie wydarzeń historycznych i bieżących w regionie w celu oceny skuteczności działań Wspólnoty.
Co jest przedmiotem analizy w części głównej?
Analiza koncentruje się na strukturach takich jak Europejska Polityka Sąsiedztwa, roli kwartetu bliskowschodniego oraz reakcjach UE na konkretne kryzysy.
Jakie słowa najlepiej definiują tę pracę?
Kluczowe pojęcia to: polityka zagraniczna UE, Bliski Wschód, dyplomacja, proces pokojowy i bezpieczeństwo regionalne.
Dlaczego rola UE bywa krytykowana w kontekście Bliskiego Wschodu?
UE bywa krytykowana za ograniczanie się do roli "płatnika" i składanie deklaracji, które nie zawsze przekładają się na realne, skuteczne rozwiązania polityczne.
Jak na politykę UE wpływa podział w Autonomii Palestyńskiej?
Podział na strefy wpływów między Hamasem a Fatahem utrudnia UE prowadzenie jednolitej polityki i znalezienie wiarygodnego partnera do negocjacji pokojowych.
Jaką rolę odegrała UE w rezolucji ONZ nr 1701?
UE zaangażowała się poprzez wysłanie kontyngentu wojskowego do Libanu, co zostało uznane za krok w stronę bardziej aktywnej roli w ramach polityki bezpieczeństwa.
- Quote paper
- Mathias Kunze (Author), 2008, Rola polityki zagranicznej UE na Bliskim Wschodzie, Munich, GRIN Verlag, https://www.grin.com/document/89019
