Vervolgens analyseert Sietse hoe Aimé Césaire met Une tempête en Jibbe Willems met zijn vrije vertaling van Othello het mensbeeld van de Elizabethaanse periode langs de meetlat legt van ons huidig mensbeeld. Beide theaterteksten tonen dat (institutioneel) racisme nog altijd voelbaar is in de huidige maatschappij, zij het op volstrekt andere wijzen.
Césaire geeft de Ander, Caliban uit The Tempest, in zijn bewerking Une tempête zijn individuele stem terug en laat hem een spreekbuis zijn voor het onrecht dat inwoners van gekoloniseerde landen is aangedaan. Willems zet het racisme in Othello juist vet aan. Door actuele racistische opmerkingen te verwerken, confronteert hij het hedendaags publiek met de geringe vooruitgang die is geboekt in de afgelopen eeuwen, op het gebied van racisme en ons mensbeeld van de Ander.
Vervolgens bespreekt Sietse hoe deze postkoloniale bewerkingen een inspiratie vormden voor haar masterproef PAN, waarin racisme en wit privilege de belangrijkste thema’s zijn.
Tenslotte combineert Sietse haar bevindingen over postkoloniaal theater met feminist theory. Ze legt uit hoe deze combinatie haar inspireerde bij het ontwikkelen van het concept voor haar volgende voorstelling Het Temmen van de Feeks - een bewerking met bijdragen van Shakespeare, Hoeyberghs, Trump, Johnson, Baudet, Remmers e.v.a. welke, in het kader van Eigen Kweek, zal touren langs Vlaamse cultuurcentra in theaterseizoen 20/21.
Inhoudsopgave
Inleiding
1. Maatschappelijke context
1.1 Theater en politiek
1.1.1 ‘Dramaturgische driehoek’ – Liz LeCompte
1.1.2 Theater en protest
1.2 Anti-racisme
1.3 Feminisme
2. Postkoloniale theorie
2.1 Introductie postkoloniale theorie
2.2 The Tempest en Une tempête
2.2.1 The Tempest – William Shakespeare
2.2.1.1 Inleiding
2.2.1.2 Samenvatting
2.2.1.3 Opvoeringsgeschiedenis
2.2.1.4 Postkoloniale analyse
2.2.1.5 Conclusie
2.2.2 Une tempête – Aimé Césaire
2.2.2.1 Samenvatting
2.2.2.2 Césaires politiek en poëzie
2.2.2.3 Postkoloniale analyse
2.2.2.4 Conclusie
2.3 Othello
2.3.1 Othello – William Shakespeare
2.3.1.1 Samenvatting
2.3.1.2 Opvoeringsgeschiedenis
2.3.1.3 Postkoloniale analyse
2.3.1.4 Conclusie
2.3.2 Othello – vrije vertaling Jibbe Willems
2.3.2.1 Ontstaansgeschiedenis
2.3.2.2 Postkoloniale analyse
2.3.2.3 Conclusie
2.4 Conclusie
3. PAN
3.1 Inleiding
3.2 Racisme in PAN
3.3 Tweeluik
3.4 Enkele bedenkingen
3.4.1 ‘Not your story to tell’
3.4.2 ‘Collatal damage’
4. Feminist theatre
4.1 Introductie
4.2 The Taming of the Shrew
4.2.1 Samenvatting
4.2.2 Analyse vanuit feminist theory
4.2.2.1 Het Temmen van de Feeks – regie Ivo van Hove
4.2.2.2 De vrouw als bezit
4.2.2.3 De vrouw als buikspreekpop
4.2.3 Het vrouwbeeld in de Elizabethaanse tijd
4.2.3.1 Inleiding
4.2.3.2 Het vrouwbeeld in The Taming of the Shrew
4.2.3.3 The Tamer Tamed en The Taming of a Shrew
4.2.4 Conclusie
4.2.5 Het Temmen van de Feeks - een bewerking met bijdragen van Shakespeare, Hoeyberghs, Trump, Johnson, Baudet, Remmers e.v.a.
4.2.5.1 Ontstaansgeschiedenis
4.2.5.2 Concept
4.3 Conclusie
5. Conclusie
Doelstelling en thematische focus
Deze masterscriptie onderzoekt hoe onderliggende machtsstructuren in klassieke theaterteksten zichtbaar gemaakt kunnen worden en hoe het personage van 'de Ander' explicieter kan worden vormgegeven door middel van taal. De centrale vraag richt zich op de inzet van postkoloniale en feministische theorieën om canonieke teksten te herinterpreteren en kritisch te bevragen in de context van hedendaags theater.
- Analyse van machtsstructuren in de westerse theatercanon.
- De representatie en positionering van 'de Ander' in postkoloniale bewerkingen.
- Feministische kritiek op vrouwbeelden en genderrollen in klassieke teksten.
- De relatie tussen theater, politiek activisme en institutioneel racisme.
- Artistieke reflectie op het eigen maakproces en de invloed van witte privileges.
Auszug aus dem Buch
2.2.1.4 Postkoloniale analyse
Caliban is zoon van de oude macht op het eiland, Sycorax, en ziet zich daarom als de rechtmatige erfgenaam van het eiland. Toen Prospero op het eiland kwam was hun verstandhouding, in de eerste instantie, goed. Prospero behandelde Caliban respectvol en onderwees hem in zijn taal, terwijl Caliban de geheimen van het eiland en haar natuur onthulde aan Prospero.
Deze verhouding verandert compleet wanneer Caliban Miranda probeert te verkrachten.
Vanaf dat moment gebruikt Prospero Caliban als slaaf. Prospero rechtvaardigt zijn overheersing door zichzelf aan te wijzen als meer gecultiveerd en rationeel. Hij acht zichzelf afkomstig van een superieur ras ten opzichte van Calibans afkomst. Prospero is van mening dat Caliban dankbaar moet zijn voor het onderwijs wat hij gekregen heeft, maar Caliban verafschuwt de taal die hij geleerd heeft en gebruikt deze om zijn meester te vervloeken.
Samenvatting van de hoofdstukken
1. Maatschappelijke context: Dit hoofdstuk verkent de wisselwerking tussen theater en politiek, met specifieke aandacht voor racisme en feminisme in het hedendaagse maatschappelijke debat.
2. Postkoloniale theorie: Een theoretische verkenning van postkoloniale kritiek, gevolgd door een diepgaande analyse van machtsdynamieken in The Tempest en Othello (inclusief bewerkingen).
3. PAN: De auteur reflecteert op het maakproces van de eigen voorstelling PAN en hoe postkoloniale inzichten de dramaturgie hebben vormgegeven.
4. Feminist theatre: Dit deel analyseert The Taming of the Shrew vanuit een feministisch perspectief, met nadruk op de positie van de vrouw en een eigen bewerking van dit stuk.
5. Conclusie: Een afsluitende reflectie op de rol van theater als spiegel van de samenleving en de noodzaak om canonieke teksten kritisch te blijven bevragen.
Belangrijkste trefwoorden
postkoloniale theorie, feminisme, theater, machtsstructuren, Othello, The Tempest, The Taming of the Shrew, representatie, de Ander, racisme, institutioneel racisme, intersectionaliteit, dramaturgie, canon, witte privileges
Veelgestelde vragen
Waar gaat deze scriptie hoofdzakelijk over?
De scriptie onderzoekt hoe machtsstructuren in klassieke theaterteksten uit de westerse canon verborgen zitten en hoe deze door middel van taal en bewerkingen expliciet kunnen worden gemaakt.
Wat zijn de centrale thema's in dit werk?
De centrale thema's zijn postkolonialisme, feminisme, racisme, de representatie van 'de Ander' en de kritische bevraging van canonieke theaterteksten in de huidige maatschappij.
Wat is de primaire doelstelling of onderzoeksvraag?
Het hoofddoel is om te onderzoeken hoe onderliggende machtsstructuren in theaterteksten zichtbaar gemaakt kunnen worden en hoe het personage van 'de Ander' explicieter kan worden gemaakt door middel van taal.
Welke wetenschappelijke methoden worden toegepast?
De auteur hanteert postkoloniale en feministische theorieën als analytisch kader om klassieke theaterteksten en hun bewerkingen te ontleden en te bekritiseren.
Wat wordt er in het hoofdgedeelte behandeld?
Het hoofdgedeelte behandelt theoretische kaders over racisme en feminisme, gevolgd door tekstanalyses van The Tempest en Othello, reflecties op de eigen voorstelling PAN en een feministische analyse van The Taming of the Shrew.
Welke trefwoorden karakteriseren het onderzoek?
Belangrijke trefwoorden zijn postkolonialisme, feminisme, machtsstructuren, theater, representatie, institutioneel racisme en de westerse canon.
Hoe verhoudt de bewerking van Othello door Jibbe Willems zich tot het origineel?
Willems actualiseert de taal en legt de nadruk op institutioneel racisme, waardoor de mechanismen van uitsluiting die in het origineel aanwezig zijn, voor een hedendaags publiek scherper worden blootgelegd.
Wat concludeert de auteur over de rol van de regisseur bij het bewerken van klassiekers?
De auteur benadrukt dat regisseurs een verantwoordelijkheid hebben om zich bewust te zijn van de machtsstructuren in de tekst en dat bewerkingen kunnen dienen als een actieve interventie tegen uitsluiting en ongelijkheid.
- Arbeit zitieren
- Sietse Remmers (Autor:in), 2020, Hoe toon ik onderliggende machtsstructuren en maak ik een personage explicieter de Ander, door middel van taal?, München, GRIN Verlag, https://www.grin.com/document/921953
